Και μαζί σου,και χωρίς εσένα....

6 μήνες.Τι έμαθα σε έξι μήνες;Αυτό.Πώς είναι να ζω μαζί σου,χωρίς εσένα....Tι άλλο;Πώς είναι η ζωή όταν δεν κοιμάσαι την νύχτα.Πώς είναι να ξυπνάς κάθε πρωί κόκκαλο.Πώς είναι να είσαι ξένος στην πόλη που έζησες όλη σου τη ζωή.Πώς είναι η μοναξιά.Πώς είναι να είσαι ερωτευμένος με ένα φάντασμα.Πώς είναι να χτυπάς το κεφάλι σου στον τοίχο,μόνο και μόνο για να καταλάβεις αν είσαι ακόμα ζωντανός.Πώς είναι να σου λείπει κάποιος που δεν θέλει να σε ξέρει....

"You think I'm a loser? Because I have a stinking job that I hate, a family that doesn't respect me, and a whole city that curses the day I was born? Well, that may mean loser to you, but let me tell you something. Every day when I wake up in the morning, I know it's not going to get any better until I go back to sleep. So I get up. I have my watered-down Tang and my still-frozen Pop Tart. I get in my car with no gas, no upholstery, and six more payments. I fight honking traffic just for the privilege of putting cheap shoes onto the cloven hooves of people like you. I'll never play football like I wanted to. I'll never know the touch of a beautiful woman. And I'll never know the joy of driving through the city without a bag over my head. But I'm not a loser. Because, despite it all, me and every other guy who'll never be what they wanted to be, is out there, being what we don't want to be, forty hours a week, for life. And the fact that I haven't put a gun in my mouth, you pudding of a woman, makes me a winner!"

-Αl Bundy-

Παρακολουθώντας απόψε τις ειδήσεις,δεν μπορούσα παρά να σκεφτώ πως όλοι,από πολιτικούς μέχρι δημοσιογράφους είχαν αυτή την ανακούφιση που έχεις μετά από μια κηδεία.Έχεις θάψει κάποιον πολύ αγαπημένο σου,είσαι βαθύτατα θλιμμένος,αλλά παρ'όλα αυτά,αισθάνεσαι και μια μεγάλη ανακούφιση,γιατί το δημοσιοσχεσίτικο μέρος του θανάτου πέρασε,και τώρα μπορείς να αποσυρθείς στη θλίψη σου,και να δείς πως θα το αντιμετωπίσεις....

Απόψε θάψαμε πολλά πράγματα.Την Εθνική Ανεξαρτησία μας για αρχή.Τις ελπίδες μίας γενιάς,που θα έχει το μοναδικό προνόμιο να είναι η πρώτη γενιά Ελλήνων που θα ζήσει χειρότερα από την προηγούμενη.Κυρίως όμως,θάψαμε ένα πτώμα.Ένα πτώμα που βρώμαγε εδώ και πολλά χρόνια.Κυρίες και κύριοι,η προσφιλέστατη μεταπολίτευση μας είναι πλέον και επίσημα κάτω από το χώμα.Καιρός ήταν.Το καλοκαίρι του 1974 οι καραβανάδες παρέδωσαν στους πολιτικούς γιατί τα είχαν κάνει σκατά.Οι επαγγελματίες πολιτικοί κατάφεραν σε 35 χρόνια να κάνουν σκατά τα πάντα.Ποτέ ξανά στην παγκόσμια ιστορία τόσοι λίγοι δεν απέτυχαν τόσο παταγωδώς,έχοντας την ανοχή,και την συνενοχή τόσων πολλών.

Το επόμενο βήμα με ρωτάς;Ο Έλλην Μπερλουσκόνι.Θα δείς....

Απόψε
Κίτρινα μυρμήγκια περπατάνε στο σώμα μου
και περνάνε μέσα απο τις χαραμάδες του μυαλού μου
για να φτάσουν με ασφάλεια
στο τέλος της διαδρομής
που είναι πάντα μια αρχή.
Κάτι ώρες σαν αυτή,που ο ουρανός τρυπάει
και η γή σταματάει να γυρνά
έρχονται γύρω μου όλοι όσοι κουβάλησα,και με κουβάλησανε.
Κουβεντιάζουμε,λέμε αστεία,προσπαθούμε να ξεχάσουμε πως
έξω απο το παράθυρο ο χρόνος προχωράει.
Κάτι νύχτες σαν κι αυτή,όταν γίνεται μοναξιά και θλίψη
κάτι μάτια στέκονται δίπλα μου,με κοιτάνε
και προσπαθούν να μου φωτίσουν λίγο το σκοτάδι.
Όλοι μας προσπαθούμε να βρούμε το δρόμο σπίτι.
Ούτε ο δρόμος,ούτε το σπίτι υπήρξαν ποτέ....

The Hollow Men

Mistah Kurtz-He Dead

A penny for the old guy

I
We are the hollow men
we are the stuffed men
leaning together
headpiece filled with straw.Alas!
Our dried voices,when
we whisper together
are quiet and meaningless
as wind in dry grass
or rats feet over broken glass
in our dry cellar

Shape without form,shade without colour.
Paralysed force,gesture without motion;

Those who have crossed
with direct eyes,to Death's other Kingdom
remember us,if at all,not as lost
violent souls,but only
as the hollow men.
The stuffed men.

II

Eyes I dare not meet in dreams
in death's dream kingdom.
These do not appear:
There,the eyes are
sunlight on a broken column
there,is a tree swinging
and voices are
in the wind's singing,
more distant and more solemn
than a fading star.

Let me be no nearer
in Death's dream Kingdom.
Let me also wear
such deliberate disguises
Rat's coat,crowskin,crossed staves
in a field.
Behaving as the wind behaves,
no nearer.

Not that final meeting
in the twilight Kingdom.

III

This is the dead land.
This is cactus land.
Here,the stone images
are raised,here they receive
the supplication of a dead man's hand
under the twinkle of a fading star.

Is it like this
in Death's other Kingdom?
Walking alone
at the hour when we are
trembling with tenderness
lips that would kiss
form prayers to broken stone.

IV

The eyes are not here,
there are no eyes here
in this valley of dying stars
in this hollow valley
this broken jaw of our lost kingdoms

In this last of meeting places
we grope together
and avoid speech
gathered on this beach of the tumid river.

Sightless,unless
the eyes reappear
as the perpetual star
multifolliate rose
of Death's twilight Kingdom.
The hope only
of empty men.

V

Here we go round the prickly pear
prickly pear,prickly pear
Here we go round the prickly pear
at five o'clock in the morning.

Between the idea
and the reality
between the motion
and the act
falls the Shadow
For Thine is the Kingdom
Between the conception
and the creation
between the emotion
and the response
falls the Shadow
Life is very long
Between the desire
and the spasm
between the potency
and the existence
between the essence
and the descent
falls the Shadow
For Thine is the Kingdom
For Thine is
Life is
For Thine is the

This is the way the world ends
This is the way the world ends
This is the way the world ends
Not with a bang,but a whimper


T.S.Elliott